Met de nodige ervaring in de voedings- en chemische industrie, kwam Sindy begin 2025 bij James Hardie binnen. De keuze voor de calcineerafdeling was een hele bewuste. “Op de plek waar onze fermacell^® gipsvezelplaten gemaakt worden, sta je met wel twaalf man op de afdeling,” vertelt Sindy. “Dan ben je toch veel meer bezig met het afstemmen, dat bij zo'n grote groep hoort. Als calcineeroperator draai je de afdeling tijdens je dienst zelfstandig. Als ik ’s ochtends binnenkom, maak ik in mijn hoofd een planning en zo voer ik het uit. Niemand die zich ermee bemoeit, en die zelfstandigheid geeft me enorm veel rust.”

Dat het een echte mannenwereld is, deert haar na anderhalf jaar niet meer. Sindy: “Mannen zijn lekker straight to the point, daar hou ik van. En als je ze beter leert kennen, zie je dat ze allemaal een heel klein hartje hebben. Als ik een keer iets zwaars moet tillen, staan er meteen twee collega’s klaar om te helpen. En toen we laatst een gewond vogeltje vonden, zat een van die stoere mannen heel voorzichtig met een mesje de touwtjes van z'n pootjes los te snijden. Die zorgzaamheid zit er echt wel in.”

Het werk in de gipsvezelplatenfabriek was in het begin wel even omschakelen ten opzichte van haar eerdere banen in de voedingsindustrie. “In de voeding golden ontzettend strenge hygiëneregels. Raakte er iets de grond, dan moest het meteen weg. Toen ik hier binnenkwam, zag ik dat gips gewoon opgeraapt werd en terug het productieproces in ging. Ik dacht in het begin echt: hè, mag dat zomaar? Het is hier allemaal een stuk losser en veel meer no-nonsense.”

Toch is het vooral de bedrijfscultuur die het voor Sindy een fijne plek maakt. “Bij James Hardie werken eigenzinnige mensen die echt zichzelf kunnen zijn. Iedereen wordt hier gewoon in z'n waarde gelaten, en dat maakt de werksfeer ontzettend prettig.”

Hoewel Sindy op de werkvloer graag de rust opzoekt en zichzelf omschrijft als een huismus die gek is op haar twee honden, heeft ze een opvallende passie: Frenchcore. Samen met haar vriend reist ze het hele land af voor grote feesten zoals Defqon of juist kleinschalige festivals, zolang haar favoriet Dr. Peacock maar draait. Ik sta daar met kippenvel van de muziek. Iedereen komt voor exact hetzelfde en staat te genieten. Er is nooit ruzie en het is ontzettend relaxed. Op het werk ben ik lekker op mezelf, maar op zo'n feestje vind ik dat gevoel van eenheid geweldig.”